OURENSEBLOG. Para mellorar o presente. Na escola da vida non hai vacacións (Jorge Amado)

May 12, 2006

A DEPUTADA E A SÚA CONCIENCIA (2)

Un pequeno esquecemento.

Onte no Congreso dos Deputados a señora deputada, ANA BELÉN VÁZQUEZ, foi unha das máis ferventes seareiras do PP nas protestas contra o ministro, Sr. ALONSO, apoiando ao seu colega de partido, Sr. MARTINEZ PUJALTE, “Martínez el Facha”, nunha mostra de respecto  e actitude democrática.

Ela, si señor, quen senón, foi a deputada que ao final pediu o amparo ao presidente do parlamento porque un deputado fíxolle un aceno “obsceno e machista”. O deputado do Psoe respondeulle que ela primeiro chamáralle “gilipollas”.

Había que vela na televisión local Auria de Ourense no debate que tivo nas eleccións autonómicas co hoxe Delegado Provincial de Medio Rural en Ourense, o Pepe de Cartelle, sinalándoo co dedo e chamándolle terrorista e outras lindezas. Toda unha muller de carácter e personalidade.

Claro que o final decatámonos de que todo o fai en conciencia. Por suposto, na súa peculiar conciencia.

A DEPUTADA E A SÚA CONCIENCIA

ana belen

Cando a principios desta lexislatura houbo unha votación no Congreso dos Deputados, non lembramos ben sobre que tema era, aínda que si era unha proposta de lei a iniciativa dun partido que non era o PP, a señora deputada do PP, ANA BELÉN VÁZQUEZ, dixo en voz alta e clara: ¡¡ Voto no en conciencia!! Ao parecer, o motivo de esta expresión viña dado polo ruxe-ruxe de que cabía a posibilidade de que ela votara que si a proposición.

Agora ben a análise da conciencia desta baltariana deputada e aplicámola a súa presencia na voda gay do concelleiro do PP en Ourense, Pepe Araujo, e preguntámonos, se sempre vota en conciencia, e en conciencia votou no parlamento en contra das vodas homosexuais, ¿ten bula a súa conciencia para asistir a voda?, ou sexa pode votar en conciencia en contra e en conciencia facer o contrario.

Pensamos que é unha conciencia un pouco estraña.

Como a que tamén ten para que o seu dilecto esposo estea prestando os seus servicios no departamento do PERI, a oficina do urbanismo do casco vello, como contratado, nunha oficina onde hai dous funcionarios de cadro de persoal e dez ou once contratados. Xa se sabe como se leva a cabo esto dos contratados nas terras do virrei Baltar.

Por certo ía elegante na voda. ¿A que ten gusto vestindo?

May 1, 2006

A muller do alcalde

A voda               

Na miña vida acordei a mina nai falar outra cousa que non fora galego. Naceu na aldea e veuse de moza para Ourense a servir nunha casa, desas dos señoritos ata que casou e dedicouse a seguir traballando como unha leoa para sacar adiante a seus fillos. Eu aínda a acordo traballando 17 e 18 horas o día: póla mañá ía coa tina chea de roupa a lavala a Burga, despois viña e atendía a todos os fillos, seguía a traballar na tienducha que tiñamos, facía a compra na praza, atendía a comida, cosía, calcetaba, fregaba …. facíao todo e traballa arreo todos os días. Nunca a acordo ter un día de descanso ata que xa xubilada e os fillos traballando, comezou a disfrutar un pouco da vida. Sempre en galego, porque non sabía outra cousa; aprendera a ler e a escribir con vinte anos, indo a clases pola noite coas monxas as que dicía estar sempre agradecida polo favor que lle fixeran.

Cando quería referirse a alguén que presumía moito e ía vestido de forma rechamante, aínda que con pouca elegancia, dicía que era un “estafermo”. Hoxe acordeime desta palabra e funa buscar no diccionario de Cumio por ver si existía e claro que existe, defínea como “Persoa que está parada e como aparvada”. Creo que é a mellor definición que lle cadra a muller  do Conde de Zamo­ra y Riofrío, o alcalde de Ourense, Sr Cabezas, a ínclita Ada Arroyo Huerte de Cabezas.

Pasen e vexan señores a foto (publicada no diario local La Región) da voda gay do concelleiro do PP, Sr. Araujo, e observen a elegancia, beleza e saber estar da muller do alcalde, nun día de eses de sol ao que estamos acostumados en Ourense. Non esquezan a análise do sombreiro (a xente de "clase" chámalle pamela, coma en Etton cando van ás carreiras de cabalos), da tela por riba da saia, e sobre todo ese cilindro de peles que leva, que supoño eu, ignorante de min, será para quentar as mans.

Alguén pode dicirme se a palabra e correcta ou hai outra mellor?

April 24, 2006

Don Manuel e as súas memorias.

Estes días saíu nos xornais un pequeno resumo do libro de memorias, “Final en Fisterra”, do noso ex-presidente, Sr. Fraga. Entre outras pequenas opinións comenta que as eleccións perdéronas, (aínda que eu penso que mellor debera dicir, PERDINAS) porque o goberno central, o Psoe, nomeou como embaixador para emigración a seu militante, Miguel Cortizo, dando a entender que este fixo un bo traballo para os seus e, loxicamente, isto xa o engado eu, impediu que chegaran moreas de votos como pasaba con tódalas eleccións e con eles acadar dous deputados máis, como ocorrera nas anteriores.

Non facía falta que o gran DON MANUEL fixera este comentario no seu libro pois era sabido por todo o mundo que tendo perdido o goberno central e non podendo controlar o voto da emigración, as eleccións tíñanse que gañar en Galicia.

Que o ínclito DON MANUEL non soubera xogar as súas cartas nomeando a quen tiña que nomear para acadar os votos da emigración, despois de levar máis de 50 anos na política, non di moito diso que tódolos seus devotos lle recoñecen, ou por mellor dicir, lle recoñecían: a súa gran visión política das cousas. ¿Como podía facer un bo labor neste senso con elementos como o Sr. Castelo Bragaña, o daquelas  representante do PP para emigración e actual deputado nesta lexislatura, e sobre todo con “badulaques” (non se me ocorre outra palabra para definilo, isto sexa dito sen ánimo de inxuriar”) coma Santiago Camba?

O ourensán Santiago Camba, licenciado en medicina, (líbrenos deus de caer nas súas mans para que nos ausculte), despois de estar 3 anos de mamadeira en Brasilia como agregado cultural da embaixada española (gañaba máis de 6000 €uros mensuais de soldo, e caralladas aparte), foi nomeado para exercer o control do Hospital Galego de Bos Aires cun soldo, tamén, de máis de 6000 €uros, (por suposto, se non fose ben pago, como fai con todo, xa non ía), e un orzamento de preto de 3.000.000 €uros, uns meses antes das eleccións. Como sempre foi un home que sabe facer as cousas, acadou os resultados que acadou nas votacións, e o hospital, por as novas que chegan, fundido na miseria,  e iso que tivo un bo mestre no Baltar co cal botou un montón de anos coma Vicepresidente da Deputación, mais vese que o alumno pouco aprendeu.

Sería unha boa cousa que se fixese unha auditoría dos cartos do Hospital Galego de Bos Aires, ao mellor alguén tería que dar explicacións diante dos tribunais de xustiza.

April 21, 2006

As chemineas da casa do alcade (2)

A casa que lle era pequena 

SEGUIMOS COA REPORTAXE. 

    A casa pequena, a que está a carón da grande, é a que tiña antes de construír a nova, ou sexa o pazo consonte a categoría e o pedriguí do tipo “and family”.

    É curioso, o constructor que lla está a facer é o mesmo que fixo o chalé do que foi moitos anos concelleiro polo PSOE no concello de Ourense, o ínclito Sr. Salgueiro Tizón.

    Deixemos voar a imaxinación e que cada quen pense o que queira. Só unha pista: o constructor facía a maioría das obras do concello cando o alcalde era do Psoe, o Sr. Vega Palomo, e agora segue a facelas cando o alcalde é o do PP, Sr. “Cacholas” Enriquez. Hai que recoñecerlle que é un profesional: el traballa para quen lle pague.

Planta bajo cubierta

Sin embargo, será la planta bajo cubierta la más coqueta. Se llega a ella a través del escalerón que une las dos alturas, o si se prefiere por el ascensor. Ya arri­ba, uno se encuentra, tras dejar la escalera, con otro amplio ves­tíbulo del tamaño de un apar­tamento (58.40 metros cuadra­dos). Está será la zona de trabajo de Manuel Cabezas, en la que se ha emplazado un gran despa­cho abuhardillado, con aseo pro­pio y dos trasteros, y un gimnasio, además de dos dormitorios con otras tantos baños. Sin duda, 1.344 metros cuadrados dan para mucho: cinco dormitorios, cinco baños, dos aseos, despacho, gim­nasio, cinco chimeneas francesas, salón, sala de estar, cocina, garaje para una veintena de coches… A todo ello hay que sumar otra construcción próxima a la vivien­da principal, de unos 250 metros cuadrados, que es la que está siendo utilizada actualmente por la familia Cabezas-Arroyo como residencia, hasta el traslado a la nueva edificación Como dos campos de fútbol

La espectacuiaridad de la nue­va morada de Manuel Cabezas Enríquez, que aspira desde hace años el título de Conde de Zamo­ra y Riofrío, y de Ada Arroyo Huerte de Cabezas, como se hizo llamar en una de sus últimas entrevistas, publicada por una publicación valdeorresa, se vis­lumbra ya desde el exterior, nada más cruzar el portalón que da acceso a la protegida y oculta propiedad. Es la misma finca en la que en el verano de 2002 el matrimonio celebró sus bodas de plata, si bien entonces tan sólo existía la vivienda de 250 metros cuadrados. La casa grande, de tipo unifamiliar según el proyecto aunque en ella pudieran vivir, por superficie, 15 familias, está situa­da al fondo de la parcela, en su parte más alta, con las mejores vistas al sur y al oeste. En el terre­no que la precede, de 16.000 metros cuadrados (equivalente a más de dos campos de fútbol), el matrimonio se hizo construir un lago, con piedras semejantes a las desaparecidas de la antigua Plaza de las Mercedes y que se puede cruzar a través de un puente de madera. El estanque decora un gran jardín botánico en el que no faltan palmeras (su precio ronda los 500 euros el metros y hay al menos dos de ocho de altura; los más grandes, según ha podido saber este perió­dico, son las que durante años permanecieron en el Jardín del Posío hasta su reforma), olivos (900 euros ia unidad los ejem­plares más pequeños), magnolios, cipreses de más de cinco metros recién plantados… y metros y metros de césped, lo que obliga a un sofisticado y costoso sistema de riego que en el momento en el que se realizó este reportaje gráfico todavía se estaba instalan­do. El extenso jardín se completa con esculturas de diversos auto­res, alguna de Ramón Conde, que figura en la nómina de cola­boradores habituales del Conce­llo de Ourense y autor, entre otros, de "La Lechera".

Manuel Cabezas empezó a construir su espléndida vivienda a principios de 2003, poco antes de las últimas elecciones muni­cipales y cuando estaba a punto de cumplir su octavo año como alcalde. Desde entonces no ha dejado de trabajar allí el contra­tista Manuel Cruz, al que el Con­cello de Ourense contrata habi-tualmente, especialmente en el casco histórico.

El sueldo del alcalde

En 1996, sólo unos meses des­pués de ganar por mayoría abso­luta sus primeras elecciones, Cabezas se significó como uno de los alcaldes mejor pagados de España, atribuyéndose unos ingresos anuales que rondaban los 12 millones de pesetas. Hoy, diez años después, pocos alcal­des podrán lucir una casa como la suya. En sus primeros ocho años de alcaldía, teniendo en cuenta los incrementos propicia­dos por el IPC, sus ingresos vía municipal pudieron aproximarse a los 150 millones de pesetas. La mansión  que está a punto de estrenar, incluida su construcción y el equipamiento, tanto interior como del jardín, no baja, en nin­gún caso, de los 600 millones de las antiguas pesetas, según la valoración de diferentes expertos del sector. Algunos, incluso, lo elevan a casi 1.000.

(Reportaxe publicado en "La Región" o 17-09-2006) 

 

April 20, 2006

As chemineas da casa do alcalde

Foto 2

Foto 1   

Foto 4Foto 3 

    Nos non imos ser menos cos demais. Tamén temos un alcalde con clase e elegancia. A verdade que lle hai que recoñecer que ten bo gusto; a casa é bonita de verdade.

    Por certo, corre o rumor por Ourense adiante de que os traxes que gasta costa cada un 6.000 €uros, e dicir, UN MILLÓN das antigas pesetas.

    Tamén hai que lembrar o Audi oficial que se gasta. Como isto é oficial, pódese dicir que é por medio de renting, non é en propiedade, por tanto, e por 3 anos de renting temos que pagar 11.900.000 pesetas. Claro, ten madeiras nobres,  GPS, non sei cantos cabalos de potencia, coiro repuxado nos asentos, inhibidores electrónicos para seguridade, e non sei cantos trebellos máis. O noso alcalde merece iso e moito máis ou que vos credes.

    Lembremos a reportaxe de "La Región" o pasado 17 de setembro do 2005. A que continuaremos en vindeiros días.

 

 

El alcalde de Ourense, Manuel Cabezas, construye en Vilariño, aún pueblo de Piñor de Cea, una mansión de 1.344 metros cuadrados (equivalente a 15 pisos de 90 metros) enclavada en una finca con una superficie de más de hectárea y media. Los expertos fijan en 3,6 millones de euros (600 millones de pesetas) el valor mínimo de la edificación. Vilariño es una pequeña aldea del municipio de Piñor  en la que apenas viven 20 familias, la mayor parte en casas rústicas de piedra arregladas con más o menos mimo. La construcción más moderna no tiene menos de 20 años. Es un lugar con el encanto del todo el municipio, en el que la madera, la construcción de ataúdes, es una fuente En Vilariño, sin embargo, no se distinguen. Su tipología es típica de cualquier aldea gallega: huertas, prados, zonas arboladas …. Hasta que uno se encuentra de bruces con la fastuosa mansión del alcalde de Ourense, Manuel Cabezas.    

Vilariño, desde luego, no es Tara. Ni su tierra, roja. Pero justo allí, en una pista que lleva a otra aldea, la de Castiñeiro, a sólo unos metros del núcleo de Vilariño, uno tiene la sensación de reencontrarse con lo que "el viento se llevó" -hace unos 66 años, oculto ahora tras un cierre frontal de piedra que quita el hipo y una interminable hilera de altos setos con forma de L. Obviamente, falta Rett Butler, el hombre cínico y frío, listo, sagaz, seductor y sin principios que se enriquece en todas las situacio­nes y todas las domina, y al que tan brillantemente había dado vida Clark Gable. Y también Escarlata O’Hara, interpretada prodigiosamente por Vivien Leigh, aquella mujer que no admitía límites para alcanzar todo lo que se proponía.

Sí,, es posible que el paralelis­mo entre Vilariño y Tara se acabe aquí, o no, pues ni Manuel Cabe­zas Enríquez es Rett Butler ni Ada Arroyo Huerte, Escarlata O’Hara, pese al parecido de sus moradas y a que el conocido matrimonio ourensano, dada la majestuosa distribución interior de su nueva casa, podría replicar con cierta fidelidad aquellas escenas de "Lo que el viento se llevó", en par­ticular las de la ostentosa escalera que presidía altiva la casa de Tara… y ahora ésta.

 El precio de una cocina

 Desde principios de 2003, el pequeño lugar de Vilariño ya puede mirar sin complejos hacia Avión, donde las grandes man­siones, fruto del recompensado sacrificio vital de muchos de sus hijos en la emigración, alternan también con las construcciones rurales. Manuel Cabezas, sin necesidad de emigrar, empezó a construir la suya hace año y medio, después de sus primeros ocho años como alcalde de la ciudad. Desde entonces, la expectación sobre su nueva morada, en la que ya reside des­de hace unos meses, no ha deja­do de crecer, amplificada por la resonancia del boca a boca desde que su mujer, Ada Arroyo, empe­zó a relatar a allegados, y no tan allegados, los detalles de la vivienda. Especialmente llamati­vo fue lo que contó sobre el pre­cio de la cocina, hecha en Madrid, y cuyo precio podría haber rondado los 25 millones de las antiguas pesetas, según con­fesó Arroyo Huerte a su variopin­to círculo de amistades.

 La mansión está ubicada en el fondo de un parcela de forma trapezoidal, que tiene una super­ficie de más de 16.000 metros cuadrados, en la que cabría el pueblo de Vilariño. El proyecto, depositado en el Colegio de Arquitectos de Ourense desde marzo del 2002, firmado por el arquitecto Luis Pérez de Juan y ai que tuvo acceso este periódico, muestra la grandiosidad de la obra (mayor incluso que la que algunos ampulosos emigrantes retornados imprimen a sus casas como signo de progreso y pode­río económico}, apreciable tam­bién en las fotos que ilustran este reportaje, tomadas desde e! aire porque el elevado muro y los setos que rodean la finca impiden la visión de la propiedad desde cualquier punto del entorno; apenas dejan ver los tejados y sus llamativas siete chimeneas.   

La morada de la familia Cabe­zas-Arroyo es, sin embargo, mucho más.  La superficie total construida de la edificación es de 1.344 metros cuadrados (casi tan­tos como los que tiene un pabe­llón polideportivo de tamaño medio, incluida la pista, gradas y dependencias), de los que 413 están bajo rasante (sótano, con una bodega de 130 metros cua­drados y un garaje de 145, entre otras dependencias) y 930 metros cuadrados sobre la rasante (plan­ta baja, porches y bajo cubierta). Como toda comparación, esta también resultará odiosa: la casa del alcalde de Ourense y su espo­sa tiene la misma superficie que 15 pisos de 90 metros cuadrados cada uno (medida considerada estándar en las viviendas de nue­va construcción).

    El paralelismo con la mansión de Tara, aquella que habitaba Escarlata O’Hara, no era gratuito. La planta baja dispone de dos accesos, el principal por el centro de la fachada a través de un gran porche, y otro posterior, de ser vicio, que da entrada directa al oficio de la cocina, se supone que para el servicio. Al visitante, nada más entrar en la edificación, superado primero el porche, le sorprenderá el impresionante vestíbulo, de casi 59 metros cua­drados, y, justo enfrente, la esca­lera, que sólo ella ocupa 16 metros cuadrados, lo que no impide que la vivienda, de dos plantas, tenga también ascensor. Una por una, todas las medidas de la casa son asombrosas: sólo el salón y el comedor, unidos, ocupan una superfice de 132 metros cuadrados, tanto como algunos de los mejores pisos de la ciudad. Con todo, en la planta baja todavía queda espacio para la cocina y el "office" (26 y 21 metros cuadrados), una sala de estar, dos aseos, tres dormitorios, todos con baño, claro, y uno de ellos, el principal, de 31 metros cuadrados, también con vestidor (de   13   metros),   baño   (15,53 metros), chimenea y zona de estar-galería en fachada. En rea­lidad, el dormitorio principal y sus dependencias complementarias ocupan una superficie equivalen­te a la de un apartamento de al menos dos habitaciones. Sólo en esta planta, la baja, se han cons­truido tres chimeneas (salón, dor­mitorio y sala de estar).

 

 

April 4, 2006

O eleito

- Ben llo dixen: Pepe, xúntate co Barreiros e serás o próximo Presidente, pero el nada. Que non, home, que non. E xa ves, gañou  o rapaz  e agora a mirar  para el .  Mira que llo dixen, pero non, veña a dicir que xa tiña os avais e que non se xuntaba con ninguén, e nada agora a aturar o rapaz e o Pepe para casa, acabouselle a política. E aínda por riba van e gañan os outros, e agora pois nada, a Región páganlle eles e nós a mirar e a tragar cuspe. Éche a vida, neno. Así éche a vida.

- Presidente - preguntalle fulano - a Región agora semella que é comunista.

- Non neno, non - contestalle o Baltar - e que agora gañaron os outros e mandan eles. Agora os que teñen os cartos e pagan son os outros e nos a agardar que nos volte a tocar.

Que gran filósofo é o noso Presidente. E pensar que se o mandamos para o Iraq, montalles alí unhas cantas Deputacións, encheas de "currantes", faille unhas cantas eleccións cada certo tempo e aquí non pasou nada.

É curioso, a ver se alguén o entende. A Deputación ten un orzamento para o ano 2006 de 80 millóns de €uros; ten unha débeda de 65 millóns de €uros e segue a funcionar. Si, do máis curioso.

E pensar que non o podemos clonar e exportalo as zonas conflictivas do mapamundi para que lles arranxe os problemas. Qué mágoa.

Por certo, as palabras que el dixo son literais, contoumas o Arcanxo San Gabriel. 

March 30, 2006

JORGE AMADO

Filed under: Jorge Amado



Jorge Amado. Navegaçao de Cabotagem.  (Bahia, 1981 A soluçáo)


Vou ao ChameChame visitar Mirabeau no día de seu ani­versario, completa setenta anos, saúde de ferro, está inteiro, segundo me diz, querendo dizer que nao negafogo, as namoradas ai estao de prova.


Viúvo, Mirabeau vive sozinho na casa da rúa Ary Barroso onde nos reuníamos para o póquer aos sábados e domingos — ele, eu, Odorico Tavares, Wilson Lins, Yves Palermo, vez por outra David Araújo e Carlinhos Mascarenhas, o máodegato—residencia, atelier, museu. As mesas holandesas vindas da loja dos Moreira, os armarios, as escrivaninhas, os pesos de papel, os quadros de Carybé e Jenner Augus­to, as esculturas de Mario Cravo e as dele próprio, Mirabeau Sampaio, escultor premiado, no hall de entrada o Cristo e a Pietá, duas pecas de madeira, belas. E a coleccao inigualável de santos antigos, cerca de quinhentas imagens — a Nossa Senhora de Frei Agostinho da Piedade, urna das quatro únicas pecas assinadas pelo mestre santeiro, o maior após Aleijadinho, nao há dinheiro que a pague, custou meia pataca a Mirabeau.


Pintor, recría em suas telas as santas da coleccáo, vende bem, clientela numerosa e fiel, confidenciame:para manter a tarifa, fago abatimento se mepagam á vista, aumento o prego se opagamento épar­celado. Certa feita perdí a cabega, dei um quadro de graga, sabes a quem? A Fafá de Belém, já Ihe havia feito abatimento, pois gosto de ouvi4a cantar, mas quando ela se dobrou nagargalhada e espieipelo decote do vestido, perdi o bomsenso, dei~lhe a tela de presente. Desenha e pinta, come com apetite, ouve música, conversa com os amigos, seu prazer maior, o preferido. O preferido? Nao sei, pois Mirabeau namora muito e o gosto do namoro é pelo menos igual ao do convivio dos amigos.


Eu o vejo quase todos os dias e todos os dias ele tem urna historia a me contar, referente as namoradas, sao muitas, todas elas de vinte e tres anos incompletos, menos as contemporáneas dos tempos d’antanho, saudosistas, que Ihe trazem presentes, gravatas, lencos, cue­cas de agasalho. Catítas e dadivosas todas elas, de categoría social e estado civil variáveis: estudantes, balconistas, secretarias, bem ou mal casadas ou por casar, noivas em flor, candidas, vigaristas, personagens cativantes. Por vezes coincido com urna délas, Mirabeau a apresenta e rápido a despede. Revelame em segredo que nao confia em Carybé: além de Ihe roubar imagen?., tenta bolinar suas namoradas. Também Caymmi se comporta mal, toma liberdades com as mocas. Na visita dos setenta anos Mirabepu me narra historinha exemplar que revela seu bom carácter e a finura de aflita pretendente. Era ela esposa de um amigo de seu filho Artur, vitorioso executivo. Conheceralhe o marido ao tempo em que os dois mocos frequentavam a Escola de Administrafáo, comparecerá a festa de formatura e ao casamento do rapaz: esteta, casarase no rneio artístico. Bailarina de profissáo, morena de truz, levada dos diabos, a esposa ama as artes e os artistas do palco e do pincel, se apaixona fácil, presenteia o marido com chifres esculpidos, cinzelados. Como nao podía deixar de acontecer, apaixonou~se por Mirabeau e quando se apaixona a morena investe disposta a realizar seus sonhos.


Viuse Mirabeau cercado, solicitado, perseguido, a estrela do ballet resolverá dormir com ele custasse o que custasse, ele tirava o corpo fora, se negava, em atencáo ao marido déla, amigo de seu filho Artur, a fogosa nao desistia, recomecava. Estavam os dois nessa punheta moral quando um día a dadivosa aparece excitadíssima:


— Vai ser hoje, Miraba, vai ser hoje! Fulaninho, coitadinho, viaja hoje de tarde para o Rio, de noíte venho dormir aqui, em tua cama, vai ser um conforto!


Mirabeau arregalou os olhos, assumiu ar digno, próprio para impor respeito e colocar ponto final na arrelia:


—   Nao posso fazer urna coisa dessas, minha filha, impossível. Teu marido é amigo fraterno de Artur, é como se fosse meu sobrinho, é gen­ te minha. Fique sabendo que mulher de amigo meu, para mim, é homem.. — repetiu, enfático: —… é homem.


—   Homem? Pra voce eu sou homem, Miraba?


—   Exactamente.


—   Entáo me enrabe, Miraba, me enrabe esta noite, vai ser o máximo.


Mirabeau termina de contar, fita a distancia, pensativo. Pergunto:


—   E vocé, Mirabeau, enrabou?
Ele, sincero:


—   Mais ou menos.


 

March 17, 2006

O Arcanxo San Gabriel

Como é sabido o Arcanxo San Gabriel é quen nos grava os nosos actos. Agora como vivimos tempos modernos grávaos en vídeo dixital e tivemos a sorte de que fixo un pase especial para nós, un tráiler, por mellor dicir. E que vimos e oímos? Ímolo contar.

Situémonos. Xoves pola mañá na Deputación. Despacho do Presidente.

Entra un dos moitos turiferarios que por alí vagan e di:

- Señor Presidente, mire é que a "fulano"  remátalle o contrato este mes.

- Home, "fulano" é dos bos e non pode ir a rúa. Desculpa - dille o que está no despacho naquel intre - teño que chamar a persoal. Persoal, son o Presidente, a ver "fulano" remata o contrato este mes hai que renovarllo.

- As ordes Presidente. Iso está feito.

De seguido, dille ao que estaba no despacho:

- Mira, fulano, as cousas son así e este colega e dos bos, por iso lle hai que renovar. Ben, agora xa arranxo  o teu e xa te avisarei e síntoo que teño que terminar rápido. Xa sabes, hoxe é xoves e teño que pasar consulta.

É curioso como o nomea: ¡ vou pasar consulta!. Como os curandeiros, ou por mellor dicir: como os menciñeiros ou chamans. 

Para quen non o saiba os xoves é cando recibe a corenta, cincuenta ou sesenta, (os que fagan falta) que se presentan na Deputación e cóntanlle as súa mágoas e van pedirlle apaños.

Primeiro vai un dos moitos "machacas" a agardalos a porta e segundo van chegando vainos metendo en dúas salas que hai preto do despacho do Presidente; logo pregúntalles o nome, apúntao nun papel e de seguido, cando o Presidente llo di, anúnciallos e fainos pasar a falar con el. 

O surrealismo de Pasolini, Visconti ou de Felini ao lado desta realidade é mera coincidencia.

 Seguiremos contando

 

March 12, 2006

ESTADO DO BENESTAR

Filed under: Reflexións

Hoxe lin a nova na Voz de Galicia. Unha familia de velliños da aldea de Tordoia viven dende hai 3 anos na máis absoluta das miserias. Toda a súa vida a fan nun alpendre. Son analfabetos. Algún deles por ter non teñen nin documentación. O problema ao parecer é que empezaron a arranxar a casa e paroulla o concello. Algún deles tamén é deficiente psíquico. Dos seis que son só cobran pensión dous (supoño que a mínima, a da supervivencia)

Eu pregúntome ¿para que carallo está o Alcalde dese concello? e ¿a Xunta, con toda a parafernalia do benestar e os anuncios nos xornais? É que non hai quen teña a iniciativa, lle arranxe os papeis e lles faga a vida levadeira.

Ao alcalde había que levalo ao paredón, político, digo eu, porque ao das balas vai contra os dereitos humanos. Talvez, sería mellor obrigalo a pasar a el tamén outros tres anos, que é o que leva esta familia cos problemas do alpendre, nas mesmas condicións. Seguro que espabilaba.